آيين افتتاح بيست و پنجمين جشنواره بين المللي فيلم فجر عصر پنجشنبه و همزمان با سومين شب شهادت حضرت امام حسين(ع) در قالب مراسم نماديني در همدلي و ابراز ارادت اهالي سينما به اين امام همام برگزار شد.افتتاح جشنواره بيست و پنجم مثل سالهاي قبل با استقبال گسترده اي مواجه نبود و به ويژه مي شد جاي خالي هنرمندان سينماي كشور را در آن مشاهده كرد. مراسم سوگواري اهالي سينما در تالار وحدت از ساعت 18 و 45 دقيقه شروع شد.دكور اين مراسم نيز در راستاي همدلي مراسم با واقعه كربلا، خيمه بزرگي بود كه در وسط سن تالار وحدت قرار داده شده و چهار سرباز سبزپوش در اطراف آن به نگهباني ايستاده بودند.
مصطفي موسوي، مجري آيين افتتاح، در آغاز مراسم خاطر نشان ساخت كه اين مراسم نه به عنوان جشن افتتاحيه، بلكه فرصتي و مكاني براي ابراز ارادت اهالي سينما به حضرت سيدالشهداست.
نخستين برنامه مراسم، فيلم كوتاهي از «رضا ميركريمي» با نام «گفت و گو با گنبد خضراء» بود كه حرفهاي زائران مسجدالنبي با رسول اعظم(ص) را به تصوير كشيده بود.
در ادامه مراسم هم تصاويري از ديدار هنرمندان و كارگردانان سينماي كشور با مقام معظم رهبري به نمايش گذاشته شد.
اما فضاي مراسم افتتاح جشنواره فيلم فجر از اين به بعد به فضايي كاملاً تئاتري تبديل شد: اجراي يك اپيزود نمايشي به نام «شمركشي» به كارگرداني محمد رحمانيان و بازيگري علي عمراني. رحمانيان در اين قسمت از نمايش خود با زاويه ديدي متفاوت، ماجراي شمر و حضرت امام حسين(ع) را مورد توجه قرار داده بود.گفتار هنرمندان سينما درباره واقعه عاشورا هم از ديگر بخشهاي مراسم افتتاحيه بود كه به نمايش درآمد. «محمدرضا جعفري جلوه» و «محمدحسين صفار هرندي» هم در ميان هنرمنداني چون جهانگير الماسي، جمال شورجه، جمشيد مشايخي، مهتاب كرامتي و... در اين بخش به گفتگو با دوربين پرداخته بودند.
يكي از بهترين و تأثيرگذارترين بخشهاي مراسم افتتاحيه، قسمت دوم نمايش محمد رحمانيان بود كه «مهتاب نصيرپور» آن را بازي كرد. اين قطعه نمايشي تماشاگران را به شدت تحت تأثير قرار داد و به تشويق وادار كرد.
نمايش برگزيده اي از فيلمهاي سينماي ايران در مورد حادثه عاشورا بخش ديگر مراسم بود.
عزاداري گروه جنوبي نيز در ادامه مراسم، توجه بسياري از حاضران را به خود جلب كرد.
در ادامه مراسم افتتاحيه هم قرار بود نوار بيانيه و پيام عليرضا رضاداد، دبير جشنواره در تالار وحدت پخش شود كه بنا به دلايلي امكان آن فراهم نشد و رضاداد خود به روي سن آمد و با صحبت كوتاهي پيام خود را در آغاز جشنواره بيست و پنجم از پشت تريبون اعلام كرد.
مقتل خواني مصطفي موسوي در پايان برنامه، مراسم سوگواري اهالي سينما در عزاي حسيني را خاتمه بخشيد.
يكي از نكات قابل توجه در اين مراسم حضور كاملاً كمرنگ هنرمندان در تالار وحدت بود. تقريباً مي توان گفت كه مراسم افتتاح جشنواره فيلم فجر تنها جعفري جلوه و صفار هرندي را به عنوان چهره هاي آشنا در خود داشت.
نكته ديگر آنكه مراسم هم بيشتر آييني و نمايشي بود تا سينمايي !اجراي دو قطعه نمايشي، دكور نمايشي، نمايش عزاداري با حركات موزون و عزاداري جنوبي كه كليت برنامه مراسم را به خود اختصاص داده بود، به آن قالبي كاملاً نمايشي مي بخشيد.
پيش شماره بولتن جشنواره در مراسم افتتاحيه در ميان ميهمانان توزيع شد و هنرمندان و علاقه مندان سينما، جشنواره بيست و پنجم را با ابراز ارادت به حضرت امام حسين(ع) آغاز كردند.

من خود راسکلنیکف ام

 

چيستا يثربي متولد 1347 است. دكتراي روانشناسي اش را از دانشگاه الزهرا گرفته و فعاليتهايش را در حوزه تئاتر از دهه 60 آغاز كرده است.
نگارش 26 نمايشنامه و كارگرداني نمايشهايي چون «جمعه دم غروب»، «دادگاه جادويي»، «مهمان سرزمين خواب»، «زني كه تابستان گذشته رسيد»، «سرخ سوزان»، «يك شب ديگر هم بمان سيلويا» و «زني براي هميشه» را كارگرداني كرده است.
يثربي كه تا به حال جوايز متعددي را از جشنواره هاي مختلف دريافت كرده، اوايل سال جاري نمايش «جنايت و مكافات» را براساس رمان «جنايت و مكافات» در جشنواره كلاسيكهاي روسيه در مسكو اجرا كرد كه اين نمايش در اين جشنواره در سه رشته نامزد شد و موفق گرديد جايزه بهترين بازيگر زن را دريافت كند.به همين بهانه گفتگويي با او انجام داديم كه مي خوانيد.

* گفتگويمان را از اينجا شروع كنيم كه شما «يك شب ديگر هم بمان سيلويا» را سال 83 كار كرديد و چند هفته بعد از آن «بانويي براي هميشه» را روي صحنه برديد. بعد از اجراي اين دو نمايش در مدت دو سال اخير چند پروژه نمايشي را آغاز كرديد كه هيچ كدام به سرانجام نرسيد. چرا؟
** من آخرين كاري را كه قبل از «سيلويا...» كارگرداني كردم سال 75 (ميهمان سرزمين خواب) بود. در فاصله ميان اين دو نمايش در تمام اين هشت سال هر متني كه پيشنهاد دادم، گفتند خودت آن را كارگرداني نكن. رياست وقت مركز هنرهاي نمايشي (آقاي شريف خدايي) اصرار داشت كه متنهاي من را كسان ديگري مثل سيما تيرانداز و... كار كنند. در جواب سؤال و چراي من هم مي گفتند: ما مي خواهيم تو را به عنوان يك نويسنده خوب داشته باشيم و نه نويسنده / كارگردان! چون نويسنده / كارگردان در جامعه تئاتر ما زياد است. اين باعث شد كه در زمينه كارگرداني نمايش، يك وقفه 8 ساله در كارم بيفتد و اين وقفه بعد از جانشين شدن دكتر نشان به جاي آقاي شريف خدايي با «سيلويا...» از بين رفت.بعد از «سيلويا...» و «زني براي هميشه»، هر چقدر تلاش كردم كه نوبت اجرا بگيرم، موفق نشدم.بنابراين تصميم گرفتم به خاطر اينكه گروه از هم نپاشد، «دخترك و مرد مرده» را در نياوران نمايشنامه خواني كنم.
* فكر مي كنم يكي از متون شما در جشنواره آييني سنتي هم پذيرفته شد...
** بله، متن «جن كوچك عزيز» بود. اين متن را هم شروع و با گروهمان سه هفته تمرين كرديم كه جشنواره تعطيل شد. بعد «عاشق ابر سفيد» و يك كار براي سيما تيرانداز (عكس دسته جمعي با خانم بزرگ) را انجام دادم.
«سارا و كيمياگر» هم پيشنهاد معاونت هنري بود كه ....
.

   نوشته شده در روزنامه قدس۱۲بهمن۱۳۸۵-مهدی نصیری