«حياط خلوت» نمايش جديد چيستا يثربي است كه بعد از اجراي موفق «جنايت و مكافات» در حال حاضر هر شب در تالار سايه مجموعه تئاتر شهر به روي صحنه مي رود.
يثربي در زمينه توليد اين نمايش يك بار ديگر به ساختار اپيزوديك نزديك شده و پنج اپيزود جداگانه و مستقل نمايشي را در كنار هم قرار داده است.
در يك نگاه كلي مي توان هر پنج اپيزود نمايش را به لحاظ سبك اجرا و موضوع و سوژه داستاني نمايش مستقل از ديگر اپيزودها دانست. حتي سبك اجرا و حوزه روايت نيز در اين اپيزودها شكل مستقلي دارد.
در اپيزود اول مرز باريك ميان واقعيت و خيال به زيبايي از ميان برداشته شده و دنيايي فانتزي بدون هيچ محدوديت ذهني خودش را روايت مي كند؛ در اپيزود دوم كابوسهاي يك شخصيت به صورت منظم در واقعيت نمايش روايت مي شود و تفاوت آن با اپيزود قبل اين است كه بخشهاي غيرواقعي آن را مي توان در بازگشت به گذشته اي كه زماني جزو واقعيتها بوده، توجيه كرد.
اپيزود سوم به شيوه اي كنايي طنز ظريف و كاريكاتور گونه اي از موضوع موردنظر ارايه مي دهد و در اپيزود چهارم واقعيت در ادامه يك ذهنيت يا خواب به چالش كشيده مي شود و سرانجام در پنجمين اپيزود تمام بي نظميهاي تثبيت نشده ذهني و واقعي موردنظر در قالب دو شخصيت بيمار به نمايش در مي آيد.
نمايش چيستا يثربي در همه اپيزودها رابطه ميان دو انسان را محور موقعيت داستاني نمايش قرار مي دهد، رفته رفته (و البته با سرعت وپيشرفتي مناسب) ارتباط ميان انسانهاي داستان را گسترش مي دهد و اين ارتباط را به چالش مي كشاند تا اينكه نيرو، يا جهاني از اين تقابل زاده شود.....

 در به در دنبال گيشه!

  نويسنده و كارگردان: سيروس الوند
بازيگران: امين حيايي، مهناز افشار، محمدرضا گلزار

خلاصه داستان: مردي در اولين شب ازدواج در پي يك تماس تلفني از طرف يكي از بيمارانش منزل را ترك مي كند. مظنون شدن تازه عروس به همسرش پاي زني ديگر را به زندگي آنها باز مي كند. اين رابطه ظاهراً با ارتكاب قتل خاتمه مي يابد و... .

«سيروس الوند» سال گذشته با فيلم «رستگاري در هشت و بيست دقيقه» در جشنواره بيست وچهارم فيلم فجر حضور داشت، اما امسال و همزمان با جشنواره بيست و پنجم مشغول فيلمبرداري فيلم ديگري با عنوان «دومين زن» در كيش بود. الوند در جشنواره امسال هيچ فيلمي نداشت اما گوشه و كنار، هر كدام از خيابانهاي اصلي تهران را كه نگاه مي كردي مي توانستي بيلبوردهاي تبليغاتي فيلم جديدش (تله) را ببيني كه در فاصله ميان «رستگاري...» و «دومين زن» راهي اكران شده است.
الوند بعد از موفقيت «يكبار براي هميشه» تعلق خاطر بيشتري به سينماي بدنه داشته و طي يك دهه اخير نيز همواره تجربيات متفاوتي را در حوزه سينماي تجاري آزموده است.
اما مسير فيلمسازي اين كارگردان كه سابقه 30 ساله فيلمسازي دارد در سالهاي گذشته سيري نزولي داشته و اين فيلمساز تا توليد هفدهمين فيلم بلند سينمايي اش به ويژه از «چهره» تا «دستهاي آلوده»، «مزاحم»، «رستگاري...» و سرانجام «تله» همواره با افت كيفيت ساختاري آثارش مواجه بوده است.
«تله» آخرين ساخته سينمايي الوند، يكي از ضعيف ترين فيلمهاي اين كارگردان با سابقه و حتي از ضعيف ترين آثار تجاري سينماي ايران محسوب مي شود.